Daniël is 6 jaar, heeft een tumor aan een nier verbannen naar de eeuwigheid en vecht nu tegen een nieuwe kanker aanval. Hij wil erg graag beeldhouwen of schilderen. Helemaal precies weet hij dat nog niet.

Contact gezocht met zijn vader om af te tasten wat Daniël's mogelijkheden zijn (hij heeft nu nog geen beperkingen), waar we zullen werken en een datum af te spreken. Liefst in een weekend, want Daniël gaat gewoon naar school, wanneer mogelijk. Het komende weekend kan en anders over 2 weken. Prima, want zoals het er nu uitziet hebben we nog wel even tijd. Twee dagen later belt zijn vader of het aanstaande weekend nog kan, want Daniël's vooruitzichten zijn eindig. We spreken af bij mij thuis, want hij weet al twee jaar dat ie kunstenaar wil worden en wil in een echt atelier werken.

Zaterdagmorgen 10 uur stopt er een auto voor de deur met daarin een op en neer springende Daniël en zijn vader en moeder. Krijg al een bloemetje van hem terwijl ik nog niets heb gedaan. Eerst wat drinken en nader kennismaken. Mag zijn map met tekeningen en schilderstukken inzien. Prachtig. Helemaal aan het eind is een frontaal en blij getekende vrouwspersoon met totaal andere kleuren. Wow, wat is dit. Die is voor jou. Ik ben er stil van. Mijn lievelingskleuren en ik voel gelijkenis. Ik ben diep geroerd. Daniël heeft een diepe verbinding met alles om hem heen en wie hij nog nooit gezien of gesproken heeft. We gaan een prachtige ochtend tegemoet.

Daniël is één en al leven. Eén brok energie. Heeft deze morgen al een uitschuifbare beitel van dun karton in elkaar geknutseld, want we gaan beeldhouwen. Dat staat vast en ook wat het gaat worden. Een dinosaurus. Tyrantosaurus rex. Nou dat kan. Zijn vader en moeder blijven er gezellig bij. Het atelier maakt indruk. Veel gereedschap. Een steen, een Braziliaanse speksteen wordt vlot gekozen. Voor uitleg over gebruik van het gereedschap is geen tijd, want hij is al bezig. Praten over hoe Dino moet worden is ook niet aan de orde, want hij hakt en raspt al dat het een lieve lust is en de steen spetters vliegen ons om de oren, tot groot plezier van hem zelf. Wij hebben geen idee wat voor Dino Daniël in zijn hoofd heeft. We vertrouwen erop dat hij het wel weet, want de zekerheid waarmee hij hakt wekt die indruk. Hij wil graag ogen in de Dino. Waar? Daar! Nogal dicht bij een rand, daar kan je niet hakken. Zullen we die boren. Ja. Hoe groot? Een rondje van duim en wijsvinger geeft het aan. Boortje 6 of 8. Acht? Nee zes. We staan klaar en Daniël boort al. Gewoon de knop indrukken.
En verder gaat het met hakken en af en toe ook wat raspen. Hij is sterk, snel en geconcentreerd aan het werk, de tong komt hem uit de mond. Tijd voor wat drinken en zijn lievelingskoeken is er amper. Zit maar even stil en gaat weer verder. Volkomen intuïtief en met het volste vertrouwen in eigen kunnen is hij bezig en leeft zich uit. Hij blijft hakken en weet precies waar nog wat weg moet. Hier is zijn kop en daar de staart. En daar zijn de poten. Hij heeft veel inzicht in wat je met gereedschap kan doen, want geheel uit zichzelf past hij een zeer slimme techniek toe. Dino moet ook nog neusgaten. Groter of kleiner dan de ogen. Groter. Dan nemen we boortje 8. Daniël boort en boort diep, zoals echte neusgaten ook zijn. Hij heeft het complete beeld in zijn hoofd en gaande weg het proces wordt het ons ook duidelijk. Dino ligt op z'n buik. De mond wordt er met vaart en vooral breed lachend ingehakt.
Dan is hij klaar. Nog een beetje raspen, maar eigenlijk vindt hij dat niet nodig. Schuren moeten we nog wel. Vooral de kop dan gaat die mooi glanzen. Nou vooruit dan. Dino wordt nog lekker met waterproof schuurpapier en veel water wat glad gemaakt, krijgt nog een laagje bijenwas voor diepere kleur en glans en dan is hij helemaal klaar!
WOW, Daniël wat heb jij hard gewerkt en wat is Dino prachtig geworden. Hulpeloos, vallend en opstaand, ontroerend in al zijn eenvoud met volharding en vooral vreugde om zijn gestuntel. We gaan de tuin in voor een foto. Apetrots en bijzonder gelukkig gaat hij met zijn eerste beeld en zijn vader en moeder naar huis.

Einde van een prachtig intensieve ochtend met een juweel van een ‘ruwe' diamant. 6 Jaar en zo krachtig! Dank je wel Daniël, dat je bij en met mij hebt willen werken. Je bent een feest.

VRIJHEID is ALLES

Margreet Duursema