Douwina

Kunstwens van Douwina

16 december 2009

Het is woensdagmiddag 13.45 uur en ik bel aan op nummer 20 van de Heemstrastraat in
St. Nicolaasga. Vader Bauke doet open en gaat mij voor naar de woonkamer.
Midden in de kamer staat een groot bed en daar ligt een klein, licht meisje en zij ziet erg bleek.
Ze kijkt, zegt nog niets, knikt hooguit op een vraag van mij. Ik ga naast het bed zitten en vertel Douwina waarvoor ik kom en ik vertel wat er allemaal mogelijk is vanmiddag. Ik laat zien wat ik aan materialen mee heb. Ze wil graag alleen werken op bed of aan tafel op de grond (dat kan ze wel zegt ze). Haar hobby is pony rijden en als ze de verf ziet zegt ze meteen wat haar lievelingskleuren zijn (paars en roze). Ik help haar met verf op de bordjes te doen en zo hoor ik van haar waar welke kleur voor gebruikt wordt. Ze wil graag beginnen met schilderen op doek (30 x 40 cm) en met de hulp van vader maken we een constructie over haar benen heen zodat de tafelezel voor haar komt te staan.
Ze begint nadat ze een werkhemd heeft aangetrokken. Douwina weet goed wat ze wil maken en gaat recht op haar doel af. Al schilderend praat ze over wat ze maakt en ik zie haar ontspannen en genieten. Per ongeluk heeft ze verf op haar handen en ik doe de suggestie dat ze dat prima kan gebruiken om met de vingers afdrukken op het doek te maken. Foto's maken is geen enkel probleem, vader zegt als Douwina het goed vindt dan vind ik het ook goed (zowel van het werk als van Douwina al schilderend).

Als ze klaar is met schilderen en haar naam en de datum erop heeft gezet, wil ze gaan tekenen met wasco. Op de tafelezel wordt een vel tekenpapier geplaatst. We praten wat over Sinterklaas, haar school en het schoolbezoek want ik zie allerlei kaarten en foto's. Douwina praat steeds makkelijker en begint ook wel uit zichzelf.

Na het tekenen wil ze ook kleien. Ik begin alvast met de klei te kneden zodat die wat soepeler en warmer wordt. Ik had gewone grijze Hollandse klei mee, dat kende ze niet alleen de synthetische gekleurde klei. De grijze klei was helemaal niet geschikt voor de klei vormpjes dus vroeg ze mij of ik wat klei pannenkoeken wilde maken en nadat Douwina een mes aan mij gevraagd had sneed ze er allerlei figuren uit. Aan haar vader vroeg ze een schaal en zij legde daar al die klei figuurtjes in.
Het laatste figuur was een ronde plak en ze begon met totaal iets nieuws namelijk ze begon te tekenen in de klei en ze tekende een Smily met haar op het hoofd.
Douwina heeft héél veel gedaan en ze wil alles wel doen bij het "zien" van de spullen.

Het was een dankbare taak omdat ik ervaar dat zij niet met ziek zijn bezig is, dat allemaal even vergeet en positief opbouwend actief is. Ook ik was niet met haar ziek zijn bezig en ik vond het ook niet zwaar.

Cees Lodder.