Silke

Kunstwens van Silke

17 februari 2010

Op een winterse dag naar het hoge noorden van Friesland. Prachtig landschap. Het is half twee.
Op het adres aangekomen doet een erg vermoeid uitziende vrouw open, de moeder van Silke. Silke(9) en Marit(11) kijken naar me uit. Marit, het oudere zusje van Silke doet ook mee op verzoek van Silke.
Ik laad eerst al mijn spullen uit. Twee ezels, dat lijkt echt super artistiek. Een van de ezels is koppig en met veel gedoe krijg ik het voor elkaar. Het lijkt wel een toneelstuk zeg ik en de meisjes moeten lachen. Het zweet breekt me uit en ik trek mijn trui uit maar per ongeluk gaat mijn hemd ook mee. Lachen weer.
"Raar hé, dat een totaal onbekend mens komt om te helpen bij het maken van een schilderij" Het ijs breekt. De moeder, Marieke, is erg stil en verdrietig. Ze is blij dat het toch kan i.v.m. de achteruitgaande toestand van Silke. Ze zegt dat Silke er liever niet over praat(in bijzijn van Silke).
Marit en Silke zijn erg op elkaar gesteld. Jesper(14) is er even en gaat dan kranten rondbrengen.
Het huis is een rijtjeshuis, vóór vrij uitzicht op park en huizen in de verte. Achter uitzicht op prachtig bos. Ja, zegt moeder, dat is de begraafplaats.
Silke heeft enorme scheelstand van de ogen, kan heel moeilijk praten, heeft een slechte motoriek, dat wil zeggen coördinatiestoornissen, wankel lopen en is ook gauw moe. Dit alles ten gevolg van een hersentumor die op inoperabele plaats zit.
Ze weet heel goed wat ze wil schilderen; een grote en een kleine haas gemaakt door haar oma waar ze veel om geeft.
Ze heeft de diertjes al klaargezet. We zetten ze zo neer dat ze de haasjes goed kan schilderen. Haar zusje Marit wil danseresjes schilderen. Ik leg uit dat het handig is eerst de achtergrondkleur te kiezen. Silke kiest voor lila en Marit voor grijs. Ik maak de kleur voor ze naar hun smaak en met grote kwast gaan ze aan het werk.
Ik vind het best spannend, ik volg hen. Ik zeg tegen Silke dat als ze moe is ik wel een stukje voor haar wil doen.
Ze wil het zelf doen. Het duurt een tijdje maar het lukt. Ze vraagt me een schets te maken van de haasjes. Daar is ze tevreden over en de kleuren maak ik voor haar. Marit kan heel veel en heeft het snel voor elkaar zonder te aarzelen.
Moeder verteld dat Silke zich altijd spiegelde aan Marit en dat ze dacht dat Marit véél beter schilderde dan zijzelf.
Hier is ze gelukkig overheen gekomen. Ik heb mijn best gedaan hun allebei te stimuleren en te bevestigen. Ik vond ze allebei even goed. De meisjes werken hard. Maar Silke wordt toch moe, zegt dit niet maar gaat achter de computer zitten en muziek downloaden. Ik laat dit maar zo. Vraag of ik stukje zal doen, vindt ze fijn.
Het gaat me aan het hart dat Silke zó kwetsbaar is en zó weinig toekomst heeft, zeg maar geen toekomst. Marit is sterk en goed. Kan kunstenaar worden als ze dat wil. Ze zal haar zusje verliezen, hoe vangt ze dit op?
De sfeer was goed. Iedereen was stil bezig en geconcentreerd.
Om een uur of vier komen er onverwacht klasgenootjes een boek brengen met foto's van een ander dagje uit met de klas naar kookklas met Wietse(bekend van Omrop Fryslân). Een prachtig cadeau, Silke is er heel blij mee.
Regelmatig zijn er telefoontjes van mensen die vragen hoe het er mee gaat. De vader is ook vroeg thuis en bereidt het eten voor. Om half vijf stoppen we er mee. Iedereen is blij met het resultaat. Ik ruim alles weer op en in de auto en neem afscheid. Een goede middag was het.

Alice Koopmans