Kunstwens met Tom

Vrijdag 29 april, mijn auto vol met schilderspullen. Ik ga naar het Sophia vandaag om precies te zijn naar afdeling 2. Een afdeling waar ik al eerder een kunstwens had. Een afdeling waar je als ouders niet wilt zijn met je kind….Oncologie.
Op de afdeling vraag ik naar Tom, direct wordt ik naar hem gebracht. Tom wordt even aangeprikt, ik wacht op de gang. Als de deur opengaat wordt er een bed de gang op gereden. Tom ligt, hij is moe en heeft veel pijn. Zijn moeder begroet mij hartelijk en geeft aan dat ze niet weet of het vandaag wel gaat lukken om te schilderen. “ Dat geeft niet” zeg ik, “Ik wacht gewoon en dan kijken we wel”.
Het is druk, zo druk dat Tom even op de gang moet blijven voor er een plekje op zaal is voor hem. Ik krijg koffie en die drink ik rustig op. Tom reageert niet op mijn hallo. Ik ga naast hem zitten en maak mijn bril schoon. Zodra ik een brillendoekje uit een zakje haal heb ik contact. “Wat is dat? vraagt Tom. “Een doekje voor mijn bril” zeg ik. “Oh das gek zeg, werkt dat?”. “Jazeker” zeg ik. Het ijs was gebroken, het was goed.
Op zaal zijn we aan de slag gegaan. Tussendoor even rusten, even wat eten. Tom vraagt om iets warms, daar heeft hij zin in. Hij heeft lekkere trek! Na een paar uur rond ik het af. Het is klaar voor vandaag. Tom is moe en de energie is eruit. Ik spreek af snel terug te komen.
Maandag 2 mei ga ik weer naar het Sophia. Als ik Tom zie schrik ik. Wat ziet hij er ziek uit! Zijn moeder vertelt me dat Tom de afgelopen 24 uur heel veel pijn heeft gehad, maar hij wilde zo graag dat ik langskwam…. Als je zo’n jongen ziet liggen van 11 breekt je hart. Wat een rotziekte is het toch die Leukemie. Tom wordt wakker gemaakt en zo diep als hij sliep zo wakker was hij toen hij hoorde dat ik er was.
Hij heeft met veel overgave geschilderd. Hij wist het precies hoe hij alles wilde hebben. “Nou dat kan ik niet hoor.” zei hij terwijl hij op mijn telefoon naar roggeneieren keek. “Zal ik het doen?” vroeg ik. Voorzichtig schetste ik een roggenei in een plantje. “Nee, dat ziet er natuurlijk niet uit.” zei hij. Rustig gaf ik hem het potlood en binnen een paar seconden had hij het roggenei perfect op het doek staan.
Ik schilderde de grote, grove stukken en Tom de details. En er moest natuurlijk echt zand op. Tussendoor even liggen, of dan kwam er weer een arts of zuster langs. Wat zijn die mensen daar toch ontzettend lief. En allemaal begonnen ze hun eigen ‘roggenverhaal’ te vertellen bij het zien van het 3-luik.
Tom vertelde me waar het schilderij moet komen. Op zijn kamer zodat hij vanuit zijn bed ernaar kon kijken. Hij pakt zijn knuffel (een rog) vast en terwijl hij naar zijn werk kijkt zegt hij “Ja daar zijn je vriendjes.” Het laatste stukje van het schilderij mocht ik afmaken. Tom was op. Hij bedankte me en die blik in z’n ogen dat is waar je het voor doet.
Tom wat heb je het geweldig gedaan. Je autisme kan je ‘in de weg’ zitten maar jouw oog voor detail zorgde voor een prachtig 3 – luik. En ondanks al je pijn heb je zo knap doorgezet en het resultaat is dan ook top. Tom ik vond het heel leuk met jou en met je lieve moeder!

tom2

tom1

tom 4

 

 

 

 

Liefs Ansjel

Datum:
Categorie: Verhalen
Tags:

Comments are closed.